Εκτύπωση

Ασφαλιστικό

Καταχώριση Θέσεις

χερια κρατημμέναΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΕΞΙΣΩΣΗ

Η εξυγίανση ενός βαθιά προβληματικού συνταξιοδοτικού συστήματος δεν μπορεί να θεωρηθεί εύκολη υπόθεση, ούτε μπορεί να γίνει χωρίς θυσίες. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ένα σύστημα όπως το Ελληνικό, το οποίο αφέθηκε να φθάσει σε σημείο προχωρημένης σήψης, προτού τεθεί το θέμα της εξυγίανσής του.

Το μέγεθος του προβλήματος φανερώνεται με αμείλικτο τρόπο από το ύψος της σημερινής αξίας των μελλοντικών αναγκών για επιχορηγήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά και από τις μαζικές και απανωτές περικοπές παροχών που συμβαίνουν κατά τα τελευταία χρόνια κάτω από την πίεση των διάφορων Μνημονίων.

Το ύψος του μακροχρόνιου αναλογιστικού ελλείμματος των Ελληνικών συντάξεων φαίνεται να υπερβαίνει το 300% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ). Σε απλά ελληνικά, για να πληρώνουμε πάντα τις συντάξεις που έχουμε σήμερα θα έπρεπε να είχαμε τριπλάσιο εθνικό προϊόν! Δεν υπάρχει καμμία χώρα στον κόσμο της οποίας το συνταξιοδοτικό σύστημα να «κουβαλάει» τέτοιου ύψους υποχρεώσεις.

Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ

Αυτή η χώρα έχει και σοβαρούς ανθρώπους. Το 1997 ο καθηγητής Γιάννης Σπράος κοινοποίησε την έκθεσή του για το επερχόμενο ναυάγιο του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Όλοι, με τη λαϊκή Δεξιά στην… πρωτοπορία, έπεσαν να τον «φάνε». Τον χαρακτήρισαν στυγνό τεχνοκράτη και ανάλγητο. Λίγα χρόνια αργότερα, το 2001 ο τότε υπουργός Εργασίας Τάσος Γιαννίτσης επιχείρησε ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Πάλι ξεσηκώθηκαν οι πάντες με αποτέλεσμα να εγκαταλειφθεί η προσπάθεια. Ο λαϊκισμός θριάμβευσε καταλήγοντας στην απίστευτη διατύπωση των τριών «χωρίς» που υιοθέτησαν όλα τα κόμματα και οι δημοσιογράφοι εν χορώ: Θα μεταρρυθμίσουμε το ασφαλιστικό: α) χωρίς να μειωθούν οι συντάξεις β) χωρίς να αυξηθούν τα όρια ηλικίας γ) χωρίς να αυξηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές. Μα αυτά τα τρία είναι που καθορίζουν την πορεία του ασφαλιστικού! Πώς γίνεται να αλλάξεις κάτι που εξαρτάται από τρεις παραμέτρους χωρίς να αλλάξεις καμμία από αυτές; Αυτή η «ηθική» της απόλυτης πολιτικής εξαπάτησης και της λαϊκής εθελοτυφλίας κυριάρχησε και στα χρόνια της «νέας διακυβέρνησης» Καραμανλή όταν οι κοινωνικά… ευαίσθητοι άφησαν τα ασφαλιστικά ταμεία στην τύχη τους – όσον αφορά στις εισφορές. Διότι για τα αποθεματικά... ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα και προσπάθησαν να τα κατακλέψουν με το περίφημο σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων.

ΣΚΛΗΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Δεν χρειάζεται σοφία για να καταλάβει κανείς ότι όταν ένας συνταξιοδοτείται 45 ή και 50 ετών (π.χ. στρατιωτικός) ή 35 ετών (μητέρα ανηλίκου) τα ασφάλιστρα που πλήρωσε για τα 25 ή τα 15 χρόνια εργασίας δεν φτάνουν σε καμμία περίπτωση να καλύψουν τα 35 ή τα 55 χρόνια της σύνταξης. Στην παραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι θα κοστίσουν στο Δημόσιο (δηλαδή στους υπόλοιπους φορολογούμενους) 4-7 φορές περισσότερο από τα ασφάλιστρά τους...

Δεν χρειάζονται αναλογιστικές γνώσεις για να αντιληφθεί κανείς πως καθώς η επιστήμη προοδεύει και αυξάνεται το προσδόκιμο ζωής η περίθαλψη των ηλικιωμένων κοστίζει περισσότερο απ’ όσο τη δεκαετία του 1960. Το ίδιο ισχύει με ανίατες, παλαιότερα, παθήσεις που αντιμετωπίζονται σήμερα - η θεραπεία τους όμως κοστίζει πάρα πολύ.

Άρα, ή θα αποφασίσουμε να... εκτελούμε τους ηλικιωμένους και να αφήνουμε να πεθαίνουν οι καρκινοπαθείς ή θα μεταρρυθμίσουμε το συνταξιοδοτικό & ασφαλιστικό σύστημα. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

Είναι προφανές ότι αποτελούν πρόκληση οι συντάξεις σε νεαρές χήρες (συνήθως αλλοδαπές) σε ανύπαντρες κόρες προνομιούχων ομάδων, σε εθελεουσίως αποχωρήσαντες 50άρηδες, σε ψευτοανάπηρους, σε βουλευτές και αιρετούς άρχοντες. Αυτές θα καταργηθούν αμέσως.

Αποτελεί επίσης καίριο πλήγμα στην παραγωγικότητα της χώρας  όταν άνθρωποι στην πιο δυναμική και έμπειρη φάση της ζωής τους υποχρεώνονται να βγουν στο περιθώριο της επαγγελματικής ζωής, επειδή προήχθη ο κατώτερος. Ένας αξιωματικός 50 ετών δεν μπορεί να συνεχίσει να προσφέρει ως εκπαιδευτής, εμπειρογνώμονας ή ως υπεύθυνος ασφαλείας δημόσιων χώρων, οργανισμών, μουσείων;