Εκτύπωση

Παιδεία

Συγγραφέας Κεντρική Αρθρογραφία (grarticles) στις . Καταχώριση Θέσεις

Child studying

 

 

Ποτέ δεν καταλάβαμε γιατί η Παιδεία, η πιο σημαντική επένδυση για το μέλλον της χώρας, θα πρέπει να έχει πολιτικό προϊστάμενο και να αλλάζει κατεύθυνση και σύστημα κάθε φορά που αλλάζει ο Υπουργός. Εξ ορισμού ο σωστός σχεδιασμός στην Παιδεία γίνεται με ορίζοντα δεκαετιών και γενεών ενώ ο κομματικός Υπουργός Παιδείας σχεδιάζει με ορίζοντα - στην καλύτερη περίπτωση - τις επόμενες εκλογές. Η ένταξη της Παιδείας στα... πεδία των μικροκομματικών συμφερόντων ήταν το μεγαλύτερο έγκλημα των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων.

Θέλουμε από την αρχή να υπογραμμίσουμε ότι η Παιδεία, για μας, δεν περιορίζεται στις αίθουσες διδασκαλίας. Είναι κάτι ευρύτερο, τόσο χρονικά όσο και ποιοτικά. Με τον όρο «Παιδεία» εννοούμε την ψυχοσωματική, πνευματική, κοινωνική και ηθική καλλιέργεια του ανθρώπου σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, στην οποία συμμετέχουν – αρνητικά ή θετικά - και άλλοι παράγοντες όπως η οικογένεια, το κοινωνικό περιβάλλον, τα Μ.Μ.Ε. και τα πρότυπα που προβάλλονται. Επομένως, η Παιδεία - άρα και το συγκεκριμένο Υπουργείο - αποκτάει ευρύτερο ρόλο και φεύγει από τη δικαιοδοσία των πολιτικών κομμάτων. Αυτή η αλλαγή κατοχυρώνεται Συνταγματικά.

Κι επειδή αυτό μπορεί να ακούγεται αρκετά θεωρητικό, ας κάνουμε μια εντελώς πρακτική ερώτηση: ποιος ευθύνεται για τις ανορθόγραφες λεζάντες των τηλεοπτικών σταθμών, ακόμα και της κρατικής τηλεόρασης; Ποιος κρατικός φορέας, αν όχι κάποιος ο οποίος θα υπάγεται στο Υπουργείο Παιδείας, θα έχει την ευθύνη της καλλιέργειας και της ανάδειξης της ελληνικής γλώσσας; Ποιος θα προστατεύσει τις νέες γενιές από τη λαίλαπα των greeklish;

Το σημαντικότερο όλων, λοιπόν, είναι ο επανακαθορισμός των ΣΤΟΧΩΝ κυρίως της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που σήμερα αντιμετωπίζονται ως ένας προπαρασκευαστικός θάλαμος για την ανώτατη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην πορεία: αμόρφωτοι και άναρθροι νέοι, που υπολείπονται των στοιχειωδών γνώσεων και της στοιχειώδους κοινωνικής αγωγής, κομματονεολαίοι, ανιστόρητοι, απαίδευτοι, ανάγωγοι και, το χειρότερο, χωρίς κριτική σκέψη. Την κριτική τους σκέψη και τη φιλομάθεια, την αντίληψη δηλαδή ότι η μάθηση είναι αυταξία και όχι εργαλείο για να «βγάζεις λεφτά», το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα την εξοβελίζει από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου.

Χρειαζόμαστε μια πρωτοβάθμια εκπαίδευση, που από την πρώτη μέρα εισαγωγής του παιδιού στο σχολείο να αποσκοπεί στο να το αναθρέψει ως έναν ενσυνείδητο και ευσυνείδητο ΕΝΕΡΓΟ ΠΟΛΙΤΗ, με κριτική σκέψη και εξοπλισμένο με βασικές εγκυκλοπαιδικές γνώσεις από όλο το φάσμα των ανθρωπίνων γνώσεων (γλώσσα, ιστορία, θετικές επιστήμες , βιολογία, ψυχολογία, φιλοσοφία κ.ο.κ.) και με δεξιότητες απαραίτητες για τη μελλοντική του εξέλιξη (ξένες γλώσσες, υπολογιστές κ.ο.κ.) .  Είναι δυνατόν να καλείται ο πολίτης να ψηφίσει για θέματα που έχουν άμεση συνάρτηση με τις οικονομικές επιστήμες και να μην έχει διδαχθεί τίποτε για το πώς λειτουργεί η διεθνής οικονομία, το τραπεζικό σύστημα, οι αγορές χρήματος; Να μην ξέρει τίποτε από την οικονομική ιστορία, το κραχ του 1929, τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, την πετρελαϊκή κρίση, τη χρεοκοπία της Αργεντινής;

Το σχολείο δεν είναι «φάμπρικα» απολυτηρίων. Δεν χρειάζεται όλοι να πάνε στο Λύκειο ή στο Πανεπιστήμιο. Είναι όμως απαραίτητο, τελειώνοντας την Γ' Γυμνασίου και αποφασίζοντας για το μέλλον τους, να είναι εφοδιασμένοι όλοι ανεξαιρέτως με τα στοιχειώδη και απαραίτητα γνωστικά, κοινωνικά και ηθικά εργαλεία για να επιλέξουν την πορεία τους.

Ένα επίσης τεράστιο λάθος, που προέκυψε ως αντίδραση στην ηθικοπλαστική παιδαγωγική που επικρατούσε στην παιδεία μας μέχρι και πριν από 40 χρόνια, είναι η αποσύνδεση της παιδείας από την κοινωνική και ηθική αγωγή. Ο «Ελληνάρας», δεν προέκυψε γενετικά, αλλά «παιδευτικά» (από την απουσία της παιδείας). Ασφαλώς, σήμερα, η κοινωνική και ηθική αγωγή δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξαναεφαρμοστεί στο πλαίσιο της παλαιάς ηθικοπλαστικής κατήχησης, αλλά σε ένα νεωτερικό πλαίσιο με εστίαση στην έννοια της ελληνικότητας, στην ισορροπία ανάμεσα στο ατομικό και το κοινωνικό όφελος και στον διάλογο των γενεών και των πολιτισμών.

Η γλώσσα μας, το ουσιωδέστερο συστατικό της πολιτισμικής μας κληρονομιάς και της εθνικής μας συνοχής, έχει περάσει από τόσους διδακτικούς πειραματισμούς εις βάρος πάντοτε των νέων, που σήμερα μεταφράζουν από αγγλικά στα ελληνικά για να μιλήσουν και τελειώνουν ακόμη και το ελληνικό πανεπιστήμιο με ένα λεξιλόγιο που με βία υπερβαίνει τις 500 λέξεις, χωρίς να μπορούν να γράψουν στοιχειωδώς ορθογραφημένα. Χρειαζόμαστε μια καθαρή και «χτενισμένη» νέα ελληνική, χωρίς τους «μαλλιαρούς» πειραματισμούς του ’80 που μας δυναστεύουν έως σήμερα, που η γραμματική και το συντακτικό της θα διδάσκονται από νωρίς. Είναι επίσης απαραίτητη η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού γιατί, είτε το θέλουμε είτε όχι, χωρίς τα αρχαία είναι αδύνατον να μιλήσεις σωστά τα νέα ή να έχεις συνείδηση των όσων λες.  Αν ένα παιδί σήμερα δεν μπορεί να κατανοήσει τον Καβάφη ή τον Παπαδιαμάντη, αυτό οφείλεται στην παιδευτική μας ένδεια και στο ότι κάναμε τα παιδιά πειραματόζωα στις πολιτικές μας συγκρούσεις για το γλωσσικό ζήτημα.

Επανακαθορισμός των στόχων της παιδείας είναι το πρώτο βήμα και ακολούθως:

  • Υιοθέτηση όλων των διαδραστικών μέσων εκμάθησης.

  • Έλεγχος και ξαναγράψιμο, όπου είναι αναγκαίο, των σχολικών βιβλίων από ΟΜΑΔΕΣ ειδικών και όχι από κομματικούς «ευνοούμενους» που είχαν τα «μέσα» για να πάρουν τη «δουλειά» της συγγραφής τους.

  • Ενίσχυση σχολικών δραστηριοτήτων σε εξωσχολικούς χώρους, που να ενισχύουν την έννοια του ενεργού πολίτη και της αγάπης προς την κοινωνία που ζουν, και εκπαίδευση, όσο είναι δυνατόν, εκτός σχολείου, ώστε τα παιδιά να συνδέσουν τις γνώσεις τους με τη ζωή, να πάρουν απαντήσεις σε ερωτήματα που η καθημερινότητα θέτει και να ζήσουν το πείραμα στη φυσική του διάσταση.
Συζητήστε αυτό το άρθρο στο χώρο του Φόρουμ (15 απαντήσεις).