Εκτύπωση

Ναυτιλία

Καταχώριση Θέσεις

nautiliaΗ ναυτιλία είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας μας. Το 2010, παρά την κρίση, τα έσοδα σε ξένο συνάλλαγμα από την παροχή ναυτιλιακών υπηρεσιών έφτασαν τα 15,5 δισ. ευρώ, που προέρχονται από 750 ναυτιλιακές εταιρείες ελληνικών συμφερόντων. Η ναυτιλία φέρνει πολύ περισσότερα χρήματα στη χώρα από τον τουρισμό (περίπου 9,5 δις ανά έτος) και ελαφρώς λιγότερα από το σύνολο των εξαγωγών (17 δισ.) Στη δεκαετία 2000-2010, η ναυτιλία συνεισέφερε 140 δισ. ευρώ σε εισπράξεις από ξένο συνάλλαγμα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών. Η ελληνόκτητη ναυτιλία είναι στη πρώτη θέση διεθνώς, με 3.150, περίπου, πλοία που αντιπροσωπεύουν το 14% της παγκόσμιας χωρητικότητας. Ο ελληνικός εφοπλισμός ελέγχει το 22% του παγκόσμιου στόλου δεξαμενοπλοίων και το 17% του παγκόσμιου στόλου φορτηγών μεταφοράς φορτίων χύδην.


Όμως, οι προοπτικές δεν φαίνονται και τόσο «ρόδινες».

Ολοένα και περισσότερες εφοπλιστικές εταιρείες, παρασύρονται στη «δίνη» της ναυτιλιακής κρίσης, που οφείλεται κατά κύριο λόγο στον επενδυτικό «πυρετός» στον τομέα της ναυπήγησης νέων πλοίων, που σημειώθηκε τα προηγούμενα χρόνια, δηλαδή στην εντεινόμενη αύξηση της παγκόσμιας χωρητικότητας, που συμπιέζει τους ναύλους σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Η... ομίχλη συμπληρώνεται από τη μείωση στον ρυθμό ανάπτυξης του διεθνούς εμπορίου, και την χρηματοπιστωτική αστάθεια.

Θα περίμενε κανένας ότι αυτή την βαριά βιομηχανία και πηγή πλούτου για την Ελλάδα, το Κράτος θα έκανε τα πάντα για να την αναπτύξει!

Κι όμως: η ναυτιλία είναι σχεδόν υπό διωγμόν, ο οποίος είναι επιπλέον και κακοοργανωμένος! Πώς να εξηγήσει κανείς την κατάργηση του Υπουργείου Εθνικής Ναυτιλίας, την επανασύστασή του για ένα... φεγγάρι, ως Υπουργείο Θαλασσίων Υποθέσεων και Αλιείας (μόνο Υπουργείο κουτσομούρας δεν κάναμε) και την επανακατάργησή του, λίγο αργότερα, με ταυτόχρονο διασκορπισμό των αρμοδιοτήτων του σε άλλα Υπουργεία. Το αποτέλεσμα είναι, η γνωστή ελληνική παράνοια.

Για παράδειγμα, μια ναυτιλιακή εταιρεία για να πάρει εγκριτική πράξη νηολόγησης πλοίου, κατά το άρθρο 13 ΝΔ 2687/53, ή για την έκδοση υπουργικής απόφασης εγκατάστασης στην Ελλάδα διαχειρίστριας εταιρίας του Ν. 89, απευθύνεται στους αξιωματικούς του Λιμενικού Σώματος (που υπάγονται στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη) οι οποίοι πρέπει να φροντίσουν να εκδώσει σχετική απόφαση, άλλος υπουργός από τον πολιτικό τους προϊστάμενο! (ο Υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας.)

Το αποτέλεσμα είναι, κάτι που σε άλλα κράτη χρειάζεται μερικές ώρες, εδώ να απαιτεί έως και 6 μήνες για να ολοκληρωθεί. Σκεφτείτε να μην ήμασταν και η μεγαλύτερη ναυτιλιακή δύναμη του κόσμου!

Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα που ισοδυναμεί με οικονομική αιμορραγία είναι, ότι από το εισαγόμενο ναυτιλιακό συνάλλαγμα, το μισό επανεξάγεται για πληρωμή υπηρεσιών που θα μπορούσαν να προσφέρονται στην ελληνική επικράτεια. Η ελληνική οικονομία χάνει δισεκατομμύρια ευρώ, από την αδυναμία του κράτους να κάνει τη χώρα μας παγκόσμια μητρόπολη του εφοπλισμού. Το ελληνικό χρηματιστήριο μπορεί να γίνει κέντρο για την εισαγωγή ναυτιλιακών επιχειρήσεων, όπως έγινε το Όσλο της Νορβηγίας.

Το 2010, το 10% των συνολικών παραγγελιών των ναυπηγείων της άπω Ανατολής προέρχονταν από την Ελληνική ναυτιλία, την ίδια στιγμή που τα ελληνικά ναυπηγεία μαραζώνουν, καθώς στην πραγματικότητα διοίκηση ασκούν τα συνδικαλιστικά σωματεία, τα οποία αποφασίζουν ποιος θα δουλέψει και πόσο, ενώ συχνά κάνουν προειδοποιητικές απεργίες, χωρίς κανένα λόγο, απλώς και μόνο ως επαναστατική γυμναστική και για να στείλουν μήνυμα στο «ανάλγητο κεφάλαιο».

Για να γίνει η Ελλάδα ξανά η πραγματική πατρίδα της ναυτιλίας, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τι χάνουμε σε ποσοστό ΑΕΠ και σε θέσεις εργασίας από την εχθρική και αλλοπρόσαλλη στάση του κράτους. Ναυτιλία δεν είναι μόνο ο εφοπλισμός, όπως λανθασμένα προβάλλεται από τα ΜΜΕ, αλλά περιλαμβάνει ένα ευρύτατο φάσμα επαγγελμάτων, τα οποία εξαρτώνται από την ύπαρξη στην Ελλάδα ναυτιλιακών εταιριών.

Ποντοπόρος Ναυτιλία

Σε αυτήν περιλαμβάνονται τόσο τα πλοία υπό ελληνική σημαία, όσο και πλοία υπό άλλες σημαίες, τα οποία ωστόσο είναι ελληνικών συμφερόντων και συμβάλλουν έμμεσα στην οικονομική ευρωστία της χώρας. Η διαχείριση των πλοίων αυτών από τα ναυτιλιακά γραφεία, που είναι εγκατεστημένα στην Ελλάδα και στα οποία εργάζονται χιλιάδες στελέχη, είναι μια άλλη σημαντική πλευρά της οικονομικής συνεισφοράς της ποντοπόρου ναυτιλίας. Όλα τα έξοδα αυτών των γραφείων καλύπτονται με εισαγωγές συναλλάγματος και η εισροή αυτού του συναλλάγματος είναι ζωτικής σημασίας.

Είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να παραμείνουν αυτά τα γραφεία στην χώρα, να πολλαπλασιαστούν και να πλαισιωθούν από εταιρείες άλλων τομέων της Ναυτιλίας (δικηγορικές, ναυλομεσιτικές, ασφαλιστικές κά). Το θεσμικό πλαίσιο, στο οποίο δουλεύουν αυτά τα γραφεία (Νόμος 89/67), είναι ικανοποιητικό και κάθε σκέψη για αλλαγή του θα ήταν καταστροφική.  Η συγκυρία μας ευνοεί, καθώς μεγάλος αριθμός εταιρειών Ελληνικών συμφερόντων αποχωρεί από το City του Λονδίνου, εξαιτίας της πρόθεσης της Βρετανικής κυβέρνησης να επιβάλλει φόρους. Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία, η φορολογία είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να χάσει το κράτος χρήματα! Αντίθετα, εάν δοθούν κίνητρα να λειτουργήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες ναυτιλιακές εταιρείες στη χώρα, το κέρδος θα είναι πολλαπλάσιο για την οικονομία και την απασχόληση.

Σημαντικό είναι και το θέμα της σημαίας. Αν το κόστος διατήρησης της ελληνικής σημαίας οδηγεί τις ναυτιλιακές στο να μην είναι ανταγωνιστικές, ουσιαστικά βλάπτει και τη σημαία και τους εργαζόμενους! Τον τελευταίο χρόνο αποχώρησαν από την σημαία 150 πλοία, ενώ συνεχώς μειώνονται τα υπό κατασκευή πλοία που δηλώνουν ότι θα υψώσουν την ελληνική σημαία, θύματα της στείρας «παραταξιακής» πολιτικής, η οποία έχει οδηγήσει σε αφανισμό άλλοτε κραταιούς κλάδους της οικονομίας.

Στόχος μας είναι να αποκατασταθεί η λογική και να μην θυσιάζεται το μέλλον της Ελλάδας για το πείσμα μιας χούφτας συνδικαλιστών, οι οποίοι με τη στάση τους έχουν στείλει στην ανεργία εκατοντάδες συναδέλφους τους.